Afili Aforizma

Gönül yolculuğunda bilgelik yerine hüznün kapısını çalan bir ses var bu sayfalarda. Söz, artık eskisi gibi ışıldamıyor; incilerin parıltısı solmuş, kandiller karanlığa gömülmüş. İçeride yalnızlık fısıldıyor, keşkelerin sesi yetişemeden kayboluyor. Dar bir geçitten geçerken niyazın kokusu sinmiş nergislerden, güllerin cazibesini geride bırakıyor. Şevkin dikenleri yüreğe batarken, suskunluk gönlün en sadık yoldaşı oluyor. Ne bir ezgi, ne bir neden, ne de bir ses var artık; sadece boşluğun kimsesizliği. Aşkın ilhamıyla çağrılan sevgili, hiçliğin derinliklerinden duyulsun isteniyor. Sözler, denizin mavisine özenen çakıl taşları gibi firuze özünü saklıyor. Kelimeler yargıdan arınmış, söylevin ağırlığından sıyrılmış; yalnızca ruhun derinliklerine işleyen bir nağme gibi. Mistik bir karanlıkta, tek başına kalabalıkların arasında kaybolmuş bir gönül, hecelere sesleniyor. Uzun yolculuklar geride kalmış, geriye.