Afife Ve Selahattin

Üsküdar Musiki Cemiyeti’nin kurucularından Selahattin Pınar, Afife’yi ömrü boyunca unutamadı. Onu huysuz ama bir o kadar da sevimli buldu, sevilmeyeceğini bile bile kalbini açtı. Anılar, yasaklar ve aşk arasında savrulan bir ömür sürdü. Doktorların uyarılarına kulak asmadan Todori’nin meyhanesinde sofrayı Afife’nin hatırasına göre donattı; sonunda bu aşkın ağırlığı altında can verdi. Afife ise henüz otuz dokuzundayken hayata veda ettiğinde, cenazesinde sadece dört kişi vardı. Turneler, maddi sıkıntılar ve manevi yükler, genç yaşında omuzlarına binmişti. Selahattin, Afife’yi morfinden kurtarmaya çalışırken kendisi de bu batağa sürüklendi. Afife, son bir çabayla ona "Git!" diye yalvardı; yoksa birlikte yok olacaklardı. Bugün Afife Jale, Türk tiyatrosunun ve kadın mücadelesinin simgelerinden biri olarak anılıyor. Hüseyin Suat’ın deyimiyle, o bir "fedai"ydi. Selahattin Pınar ise Kuşdili Çayırı’nda.