Afel - Günöte

Eylül, yalnızlığın sessiz bir fısıltı gibi sokulduğu bir mevsimdir. Her şey uzaklaşır, hatta kendin bile. Başkalarıyla paylaştığın hayaller, yalnız kaldığında gerçeğe dönüşür. Geceler perdeyi aralamaz artık; karanlık, olduğu yerde kalır. Unuttuğun her şey, akşam vakti aynı yoldan geri döner. Üstüne iki yüzlü bir hırka geçirirsin: bir yanı kederin çok sesli kedisi, öteki yanı yuvarlanan kış. Hepsi aynı cümlede buluşur, tıpkı senin gibi.