Adını Sen Koy

Gecenin karanlığına bürünmüş bir ruhun, gün ışığına hasret çığlıkları dökülüyor sayfalardan. Beyazın saflığına sığınmak isteyen, ama siyahın derinliğinde kaybolan bir yürek var karşımızda. Turnaların kanadında savrulan selamlar, geri dönmeyecek olanı beklerken duyulan o tarifsiz yalnızlıkla buluşuyor. Gelmeyeceğini bile bile arzulanan, belki de ölüme benzeyen bir aşkın izleri... Gün, beyaz bir gelinlik gibi giydirilmiş, ama gece hep siyahın ağırlığıyla çöküyor omuzlara. Gölgeler uzadıkça uzuyor, sessizlik ise içten içe kemiriyor. Bu satırlarda, kaybolan bir ismin peşine düşüyoruz; adını koyamadığımız, belki de hiç var olmamış bir sevdanın izinde.