Adını Değiştiren Çocuk

Köydeki evleri samanla örtülüyken, onlarınki kiremitliydi. Pencerelerinde cam, bahçesinde erik ağaçları vardı. Akşamları gaz lambası ışığında toplanır, komşuların sahip olmadığı tabaklarda yemek yerlerdi. Annesinin dikiş makinesi, köy kadınlarının sık uğradığı bir köşeydi. Her şeyleri farklıydı, daha iyiydi sanki. Ama küçük çocuk, yıllardır içini kemiren bir sorunun cevabını bulamıyordu: Neden bu kadar ayrıcalıklıydılar? Neden kimseyle paylaşmadıkları bir sırları vardı? Kemalettin Tuğcu, *Adını Değiştiren Çocuk*’ta, insanın aslını unutamayacağını, gelişmenin değerini ve aile bağlarının gücünü sade bir dille anlatıyor. Her sayfada, yazarın dünyasına adım atarken, arka sayfalardaki sözlükle de o dünyanın kapılarını aralıyor.