Adın İle Savaşıyor İnsanlar

Sessizliğin gürültüsünü ilk kez o zaman fark ettim. Çığlıkları duyulmayanların, susturulmuşların arasında kendimi buldum birden. Boğazıma sarılan ellerin soğukluğunu, görmezden gelen bakışların ağırlığını taşıdım yıllarca. Gülüşleri kulaklarımda çınlayanlar, aslında hiç duymak istemeyenlerdi. "Peki," dedim sonunda, "madem savaş istiyorsunuz, öyle olsun." Eğildim, kırıldım, parçalandım. Her kırık parçayı tek tek topladım, ama onları dışarıda bırakmadım. Çığlıklarımı içime hapsettim, acıları gömdüm. Her birini, özenle, derinlere. Şimdi içim kocaman bir mezarlık sanki. Her bir isim, her bir yüz, sessizce yatıyor orada. Tarihleri kazılı, unutulmasın diye. Ama unutmak değil ki derdim – asıl kaybettiğim, içimdeki insanı acılarla boğmak oldu. Savaş, belki de böyle bir şey: dışarıda değil, tam kalbinin içinde.