Adın Adın Yalnızlık

Ayrılık, herkesin yüreğinde farklı bir iz bırakır. Kimine sessizlik, kimine hüzün, kimine de yazılmamış mektupların ağırlığı olur. Peki ya bir erkek, bir kadının kalbinin derinliklerinde hissettiği yalnızlığı, kaybı ve pişmanlığı gerçekten kavrayabilir mi? Selim Akgün, *Adın Adın Yalnızlık*’ta bu sorunun peşine düşüyor. Sözcükler, bir zamanlar paylaşılan yolların tozunu silkelerken, satırlar arasına gömülü acıyı, özlemi ve suskunluğu ortaya çıkarıyor. Kitap, bir aşkın ardından geride kalanları anlatmıyor sadece; o aşkın nasıl bir boşluğa dönüştüğünü, adımların nasıl ağırlaştığını, her hatırlayışta yüreğin nasıl burkulduğunu da gösteriyor. Yazar, duvarlara kazınmış cümleleri kâğıda dökerken, aslında okuyucuya bir ayna uzatıyor: "Bu hikâyeyi sen yazdın, ben sadece kelimelere döktüm." Belki de en samimi itiraflar, en derin yaraları anlatanlardır. Parçaları bir araya getirmek ise artık sizin elinizde.