Adımı Kendim Koydum

Cemre, yalnızca mevsimlerin değişimine değil, hayatın her alanına düşen bir kıvılcım gibi bu romanın da merkezinde. Kışın soğuğunda, aşkın ateşinde, günlük uğraşların karmaşasında ve en çok da düşlerin sisinde varlığını hissettiriyor. Hüseyin Gemici’nin kaleminden çıkan bu kısa ama derinlikli anlatı, bir ismin ardındaki anlamları sorgulatıyor. Sözcükler, tıpkı cemre gibi beklenmedik yerlerde filizleniyor; bazen bir anının gölgesinde, bazen bir bakışın kıyısında. Yazar, kısacık sayfalarda bile yaşamın ağırlığını, hafifliğini ve en önemlisi, insanın kendini yeniden adlandırmasının imkânını ustaca işliyor. Okuyucu, satır aralarında kaybolurken, aslında kendi hikâyesinin izlerini sürüyor.