Adımı Aşk Verdi

Aşk, her defasında seni kendinden uzak bir yolculuğa çıkarır; dönüp dolaşıp yine kalbine varırsın. Oysa sen ayrılık zannedersin kavuşmayı, gurbet sanırsın yuvayı. Her adım yeni bir başlangıçtır, her nefes başka bir hikâye. Dağlar aşarsın, yaralar açılır, ama hiçbiri diğerine benzemez. Yara, unutturur; aşk, yeniden doğurur. Akıl kaybolur, sen ise bulursun kendini – bu kez farklı, bu kez daha derin. Karanlıkta sınanır, rüzgârın sesine karışırsın. İşte o zaman anlarsın: Aşk, seni değil, senin içinde saklı olanı çağırır. Kelimeler dağılmış, sen onları bir araya getirirsin. Her biri bir dağın ardında, her biri bir yolculuğun izi. Ve sonunda fark edersin ki, asıl yolculuk hiç bitmemiştir. Sen aşk ol da gel – gerisi, hep ertelediğin hayatlardır.