Adım Müjgan

İç seslerin dalgaları kaburgalarına çarpıyor, her vuruşta ince bir yankı bırakıyor. Dünya, bir kabuk gibi avuçlarında; parmakları arasında kıpırdanan anlamlar, zamanla incelip narinleşiyor. Müjgan’ın adı, bu sessiz fısıltıların arasında kaybolup yeniden doğuyor; sözcükler, tıpkı su gibi akarken, geriye sadece izler kalıyor. Kırılganlığın ve direncin sınırlarında gezinen bir anlatı, okurunu kendi derinliklerine çekiyor. Her sayfa, bir nefes alıp veriş kadar doğal, bir düşünce kırıntısı kadar derin.