Adım Adım Sen

Gözlerini çevirdiğinde her şey durdu sanki. Sessizlik, konuşulacak hiçbir şey bırakmamıştı ardında. Yine de adımlarını saymaktan vazgeçmedim; her biri ayrı bir soluk, ayrı bir umut taşıyordu. Kalabalığın içinde yalnızca onu seçebiliyordum. Zaman donmuştu, saatler ilerlemiyor, trafik ışıkları yanıp sönmüyordu. Köşeyi dönse de peşinden koşsam, kaldırımlar üzerimden atlayarak ona yetişmemi sağlasa diye içimden geçirdim. Bir an duraksadı, cam kenarındaki her nesne gözlerini ona dikti. Sonra çekildi, yoluna devam etti. Biraz daha beklese, kaldırım taşları yerinden fırlayıp etrafını saracaktı sanki. Keşke bir kez daha basıp geçse diye düşündüm.