Adile Sultan

Osmanlı'nın son demlerinde, sarayın gölgesinde büyüyen bir yürek: Adile Sultan. Babası II. Mahmut'un sevgiyle sardığı, kardeşleri Abdülmecit ve Abdülaziz'in gölgesinde kalan, yeğenleri V. Murat ve II. Abdülhamit'in ise halası olan bu nazik prenses, imparatorluğun çöküşüne tanıklık ederken kendi iç dünyasında fırtınalar koparır. İhtişamın ardındaki yalnızlık, görkemli sofraların soğukluğu, altın kaplı odaların sessizliği onun yüreğinde derin izler bırakır. Yine de o, incinmiş gururunu bir kenara bırakıp İstanbul'un yoksul mahallelerine umut taşır. Yetim kızların başına telli duvaklar örter, susuz çeşmelere su akıtır, aç çocukların ellerine sıcak ekmek tutuşturur. "Neyim varsa halkımındır" diyerek servetini cömertçe paylaşırken, kendi acılarını kimseye sezdirmez. Gülüşüyle karanlık sokakları aydınlatan, gözyaşlarını yalnızlığında gizleyen bu zarif kadın, Osmanlı'nın son ışıklarından biri olarak tarihe geçer..