Adı Yurtsuz - Bir Köy Estitülü

Köyünden ilk kez ayrılan Ahmet, enstitü yemekhanesinin masasında duran garip, siyah tanelere bakakalmıştı. Yanında oturan ağabeyi, "Bunlara zeytin derler," diye açıkladığında, çocukların yüzünde şaşkınlık ve tiksinti karışımı bir ifade belirdi. Onlar, bezir yağının dışında bir lezzet bilmeyen, toprak kokan elleriyle büyümüşlerdi. İlk kez tattıkları bu acı meyve, ağızlarından geri çıkarken, kim bilir hangi sofralarda, hangi ellerde yetiştiğini hayal bile edemiyorlardı. Hasan Yurduşen’in kaleminden çıkan *Adı Yurtsuz*, köyünden kopup enstitü sıralarına düşen Ahmet’in ve onun gibi nice "yurtsuz" çocuğun hikâyesini anlatıyor. Yetiştikleri topraklarda zeytin bile görmemişken, bir anda kendilerini yabancı bir dünyanın içinde bulan bu çocuklar, zamanla sadece zeytinin değil, hayatın da tadına varacaklar. Ama o günler, henüz çok uzakta.