Adı Sonbahar

Yağmurun sesi eskisi gibi değil artık. O zamanlar koşarak ıslanır, sararmış yaprakları avuçlarımızda sıkardık; göğsümüzde saklardık onları. Pencereden bakıp ayak seslerini beklemek, yüzünde gül açan o insanları görmek ne kadar da uzakta kaldı. Şimdi sokaklar kalabalık ama boş, anlatacak hiçbir şey yok. Eylül rüzgârı hüzünle savrulurken, gökyüzü ruhumuzu alıp götürüyor sanki. Bu yalnızlık da eskisi gibi değil; o zamanlar hissettiklerimiz, şimdi sadece birer anı. Yağmur damlaları bile farklı düşüyor artık. Her şey değişti, belki de biz.