Adı Olmayan İkinci Öykü

Aynur Kulak, bu kez öyküyle karşımıza çıkıyor; daha önce *Günlerden Bir Gün* romanıyla tanıdığımız yazar, şimdi okurunu düşüşün etrafında dolanan bir yolculuğa davet ediyor. Sayfalar arasında gezinen öyküler, yalnızca anlatılanları değil, okurun da kendi hikâyesini düşündürtmeyi amaçlıyor. Kulak, kalemi bir anlığına bırakıp sözü okura uzatıyor: "Düşmeyi seven birinin öyküsünü yazabilmek için önce kendim düştüm," diyerek yazma eylemini ortak bir deneyime dönüştürüyor. *Adı Olmayan İkinci Öykü*, tek bir anlatının farklı yüzlerini, kopup gitmek isteyen parçalarını bir araya getiriyor. Zamanı başka bir dille kavrama arzusu, mekânların algılanışı, geçmişin şimdiye sızışı... Hepsi, bir balkonda her gün aynı titizlikle kilim silkeleyen kadının hikâyesine dönüşüyor. Yazar, bu sıradan görünümlü anın ardında saklı olanı yazmaya karar veriyor; belki de sıkıntıdan, belki de dayanılmaz bir çekimden. Kendi ekseninden.