Adeta

Yürürken ayaklarımın altında asfaltın soğukluğunu hissettim, ama içim daha da soğuktu. Sanki bedenimden geriye sadece bir kabuk kalmıştı; içi oyulmuş, anlamını yitirmiş. Başımı kaldırıp gökyüzüne baktım. Yıldızlar, sessiz tanıklar gibi oradaydı. Birden, boşluğumu dolduracakmış gibi kahkahalar patladı içimden. Gülmek, garip bir rahatlama gibiydi. Sesim sokakta yankılanırken uyuyan köpekler irkilip gözlerini açtı. Onlara bakıp özür diledim, sonra adımlarımı saymayı bıraktım. Artık ne zamanı ne de yolu ölçmek istiyordum. Sadece yürüdüm; içimdeki o bomboşluğun peşinden, belki de hiç varamayacağım bir yere doğru.