Adem'in Kekliği ve Chopin

Ankara'nın o küçük galerisinde, üç ayrı salondan birinin duvarlarını boyarken tanıştığım o anı hâlâ unutamam. Hasan'la birlikte, gülüşerek, şakalaşarak çalışırken birden karşımda belirdi: beyazlar içinde, boynunda ince bir kırmızı atkı, yürümekten çok süzülüyordu sanki. Gözlerini salonun en uzak köşesindeki tabloya dikmiş, ben ise farkında olmadan ona bakakalmıştım. Ne kadar süre geçti bilmiyorum, Hasan'ın koluma dokunmasıyla irkildim. "Bora seni çağırıyor," dedi. Başımı çevirdiğimde, o çoktan gitmişti. Mustafa Çiftçi'nin dünyası, Yozgat'tan Ankara'ya uzanan yolların, bozkırın tozlu topraklarının, umutla didinen insanların hikâyesidir. Adem'in Kekliği ve Chopin'de, bu dünyanın izleri, küçük ama derin anlarla karşımıza çıkar. Fabrikaların gölgesinde yevmiye hesabı yapan işçiler, dualarını mırıldananlar, taş yürekli patronlar, acılarına derman arayanlar... Hepsi, Çiftçi'nin sade ama etkileyici diliyle hayat.