Adem’in Cennetleri

Adem, Havva’ya dönüp içten bir tebessümle bakarken sözlerini özenle seçti: "Üç ayrı cennet taşıyorum ben. Biri içimde, biri çevremde, diğeri de gözlerimde – seninle dolu olan." Havva’nın bakışları bir an için bulandı, dudaklarında hafif bir burukluk belirdi. Başını çevirip önündeki beyaz taşa dokundu; o taş, aşklarının sessiz tanığıydı sanki. "Cennetten önce de gerçektim," diye mırıldandı usulca. Göz göze geldiklerinde gülümsediler, sonra birlikte ağacın dallarına bakakaldılar. Sessizlik, aralarındaki sözsüz anlayışı derinleştirdi. Her şey, o anın dinginliğinde eriyip gitti.