Ada

Karanlığın içinde, tünelin derinliklerine doğru ilerlerken Sefer’in gözleri her şeyi seçebiliyordu. Gecenin sessizliğinde kayaların ısısını, havadaki en ufak esintiyi bile fark edebilen bu keskin bakışlar, onu adeta bir baykuş kadar çevik kılıyordu. Oysa benim için her adım, bilinmeze atılan bir adımdı. Ansızın ayağımın altında çıtırdayan kemikler, irkilmeme yetmişti. Geri çekilirken Sefer’in eli kolumu kavradı. Işık titrek bir şekilde yandığında karşımıza çıkan manzara dehşet vericiydi: yan yana dizilmiş, en az onlarca insan ve hayvana ait kemikler, adeta bir lanetin izlerini taşıyordu. Karanlık, korkunun da ötesinde bir şeyler saklıyor gibiydi.