Acıyı Bal Eyledik

Acının tatlıya dönüştüğü, umudun küllerinden doğduğu bir öykü bu. Hasan Hüseyin’in kaleminden dökülen satırlar, hayatı bir nehir gibi akarken geride bıraktığı izleri anlatıyor. Ekmek kadar gerekli, bal kadar kıymetli olan acıların, nasıl da zamanla birer ders, birer miras haline geldiğini gösteriyor. "Geldik bugüne" derken, aslında geçmişin yükünü sırtlanmış bir neslin hikâyesine tanıklık ediyoruz. Ezilenin un olması, bir gidenin yerine bin kişinin gelmesi, yaşamın acımasız döngüsünde bile direncin sesi oluyor. Kerbela’nın uzak olmadığı, özlemin birdenbire bastırdığı, suyun bile suskun kaldığı anlar var bu sayfalarda. Şükrü Baba’nın duaları, duraklardaki ışıklar, çoğaltan acılar ve her yerde birden hissedilen varlıklar... Hepsi, insanın içindeki o bitmeyen arayışı, kaybolanları, yeniden yeşeren umutları fısıldıyor. Acıyı bal eylemek, belki de hayatın en zor nakışıdır. Bu roman, o nakşın iplerini ustalıkla işliyor.