Acır mı Mösyö Messier

On yaşındaki bir çocuğun gözünden bakıldığında, yaşam ve ölüm aynı çizgide buluşur. Ölüm, doğmak gibi bir gerçeklik olarak algılanır. İnsanlar doğar, yaşar ve ölür; bu doğal döngü, çocukların zihninde henüz korkutucu bir boyut kazanmamıştır. Babaanneler ve dedeler yaşlanır, nefesleri tükenir ve ayrılırlar. Acılı günler, minnettarlık ve vedalaşma hissiyle geçer. Yıllarca annesiyle vedalaşamamanın hüznünü yaşayan bir çocuk, kimsesizlik hissini ilk olarak böyle tanımış ve bu acıyı, annesiyle paylaştığı anıları hatırlayarak hafifletmeye çalışmıştır. Hatırladığı şeyler, sıradan olaylar veya duygular değildir; annesinin günlük hayatındaki küçük detaylardır - kibrit çakışları, bulaşık bezleri, iğne kutuları. Özlem Kiper'in öyküleri, hayatın gürültüsünün altında kalan hüznü ve çeşitli insan hallerini işler. Çocukluklarının izlerini taşıyan kadınların yürüyüşleri, yazarın metinlerine eşlik eder - iç etekleri,.