Acılarımın Ertesi

Yüzüne baktığınızda hemen fark ediyordunuz: içinde bir fırtına koparken dışarıya sükûneti yansıtan o garip denge. Ne aradığını bilmiyor gibiydi, belki de aramayı çoktan bırakmıştı. Sorular zihnini kemiriyor, cevaplar ise ya çok uzakta ya da hiç umurunda değildi. Yine de duruşunda bir ağırlık vardı; ne kırgınlık ne teslimiyet, sadece zamanın acımasız akışına sessiz bir boyun eğiş. Bakışları, geçmişin yükünü taşırken geleceğe dair en ufak bir merak kırıntısı bile barındırmıyordu. Ona bakanlar, bir anlığına kendi düşüncelerini unutup sadece o anın sessizliğine kapılıveriyordu. Sanki her şeyin bir anlamı varmış gibi görünen, ama aslında hiçbir şeyin anlam taşımadığı bir portreydi bu.