Açık Kapı

Haziran sıcağında, duvara yaslanmış gölgeler kuru otların fısıldadıklarını dinlerken, bir ölüm ansızın geçip gider önlerinden. Zaman, nehirlerin suyu gibi incelir; anılar henüz silinmemiş, taptaze durur bellekte. Bir tomar beyaz kâğıttan geriye okunmaz sözcükler, çevrilemez ihanetler, üst üste yığılmış mezarlar ve kemik kemik ölüler kalır. Baba öldüğünde, kelimeler yetim düşer; evdeki eşyalar gibi, koltuğa şiirin adı, aynaya annenin, masaya oğulun, tel dolaba torunun ismi kazınır. Ve kapı, sonsuza dek aralık bırakılır. Tozan Alkan’ın bu kısa ama derinlikli romanı, kaybın sessizliğinde yankılanan hüzünlü bir ağıt gibi akıyor sayfalardan.