Acı Rüya

Rüyalarına giren kaybıyla uyanan Katrina, sevdiğinin yokluğuna dayanamayacak kadar derin bir acı içindeydi. Geceleri mezar başında geçirirken, küçük kızı Rüya’nın gözleri önünde babasının toprağını eşeliyor, annesinin sessiz çığlıklarını duymuyordu. Ashkan, Emir’in mezarına yaklaştığında Katrina’nın cansız bedenini buldu; gözleri açık, ama ruhu çoktan çekip gitmişti. "Ölmemelisin," diye haykırdı boşuna, çünkü Katrina artık kızının sesini bile duyamayacak kadar uzakta, kendi seçtiği karanlıkta kaybolmuştu. Yıllar sonra, Rüya büyümüş, Ashkan’ın yanında yeni bir hayat kurmuştu. Ama geçmişin gölgesi, mezarlıktaki o soğuk sabah kadar gerçekti hâlâ. Acı, rüya gibi gelip geçmiyordu; her an, her nefeste, tenine işlemiş gibiydi.