Abidik Cilt 1

İnsanın içindeki fırtınayı dışarıdaki sakinliğe saklaması ne kadar da ağır bir yük. Yüzü durgun bir göl gibi görünse de, derinlerinde coşkun bir nehir akıyor; görünmez, ama hissedilir. Kalp atışları düzensizleşmiş, tat alma duyusu körelmiş, ellerin ustalığı kaybolmuş, yol haritası silinmiş. "Neyin var?" diye sordum. "Hiçlik," dedi. "Nasıl yani?" diye üsteledim. "Aşırılık," diye karşılık verdi. Şaşkınlığım arttı. "Hiçlik de ne, aşırılık da ne?" dedim. Birden irkildi, titredi, gözlerini yumdu. Derin bir nefes aldı, sonra avuçlarını açtı: "Ne görüyorsun?" diye sordu. "Hiçbir şey," dedim. "İşte bu hiçlik," dedi. "Ama gözlerim kapalıyken, avuçlarım sıkılıyken, içimde taşan bir doluluk vardı. Şimdi ise bomboş avuçlarıma bakıp, o doluluğun yokluğuna isyan ediyorum. Bu çaresizliğe daha fazla dayanamıyorum. Artık ne büyük denizlerde boğulmak istiyorum ne de büyük olmak. Tek arzum, küçük bir limanda, güvenli bir.