Abdülhamid Bin Kadının Efendisi

Abdülhamid’in adımları saray bahçesinde yankılanırken, etrafında yalnızca hayvanlar ona eşlik ediyordu. Ceylanlar ürkmüyor, keçiler yolunu kesiyor, kömür gözlü karacalar bile onun varlığını umursamıyordu. Doğanın bu sessiz dostları, padişahın tek korkusuz yoldaşlarıydı. İnsanlar ise uzak duruyordu; çünkü onun öfkesi, şüpheleri kadar keskin ve acımasızdı. Jön Türklerle iş birliği yaptığına inandığı nazırlar, kâtipler, hatta en yakınındaki görevliler bir anda azlediliyor, sürgün fermanları imzalanıyordu. Merhamet dilenmek, yüreğini yumuşatmaya çalışmak bile ölümcül bir hata olabiliyordu. Güç, yalnızlık ve korkunun hüküm sürdüğü bu dünyada, Abdülhamid’in haremine hapsedilmiş kadınların sessiz isyanı, aşkları ve ayrılıkları da bir o kadar gerçekti. Sarayın duvarları arasında, iktidarın gölgesinde yaşananlar, tarihin tozlu sayfalarına sığmayacak kadar derindi.