Abdülhak Hamid’in Son Yılları ve Son Şiirleri

Abdülhak Hamid’in hayatının son demlerinde, ölümün gölgesi gitgide yaklaştıkça, onun kaleminden dökülen dizelerde derin bir sükunet gizli. Yaşamın kaçınılmaz sonunu kabullenmenin ağırlığı, bir yandan insanı ürpertse de, diğer yandan bu gerçeği metanetle karşılamanın erdemini gösteriyor. Seksenine merdiven dayamış bir şairin, varoluşun sonsuz akışına duyduğu hayranlıkla karışık hüzün, satırlarına yansıyor. "Artık iniyorum ben," diye fısıldayan mısralarında, ne bir isyan ne de umutsuzluk var; sadece yaşamın doğal döngüsüne teslimiyetin dinginliği. Hıfzı Tevfik Gönensay, bu son dönem şiirlerinde, Hamid’in içsel yolculuğunu incelikle ele alıyor. Ölümün soğuk nefesini ensesinde hissetmenin dehşetiyle yüzleşen bir ustanın, nasıl olup da bu denli sakin bir duruş sergilediğini anlamaya çalışıyor. Kitap, bir edebiyat devinin son nefesine eşlik eden dizelerde, yaşamın geçiciliğine rağmen insanın nasıl bir huzur.