A4 Yalnızlığı

Bursa’dan İstanbul’a uzanan bir gecede, kelimeler sessizce vapurların güvertesinde gezindi. Dalgaların kayalara bıraktığı köpükler gibi, genç bir kadın da içindeki sözcükleri kâğıda dökmeye çalıştı. Mavi kaleminin ucunda, yalnızlık gökyüzünden yere süzülüyor, düşleri paramparça ediyordu. Yazarsa, herkes onun yaralarını okuyacaktı. Elleri titrerken, gözleri karanlığa dalıp Sevgili’ye seslendi. Yine de vazgeçmedi; mumun alevi, acı yılların izlerini aydınlatmaya devam etti. Şimdi o sayfalar, denizin tuz kokusuyla ıslanmış gibi. Bir harfine dokunduğunuzda, sizi saracak bir kelime bulacaksınız. Yaklaştıkça, dalgaların sesi kalbinize usulca yerleşecek. Uzaklardan size seslenecek, yaralarınıza dost bir gözyaşı sunacak. Kalabalığın içinde kaybolmadan önce, tenhalığınıza çekilin. Kendi sesinizi duyacağınız satırlarla baş başa kalma zamanı geldi. Yalnızlığın kâğıda döküldüğü bu an, sizi bekliyor.