99 Ben

Nisan sabahlarının getirdiği o umarsızlığı, sayfalar boyunca şiirin diliyle yeniden şekillendiriyor Altay Özbek. *99 Ben*, sadece dizelerden ibaret değil; bir hayat parçasının, acının, aşkın ve kendini aramanın izlerini taşıyor. Her satır, sanki bir sır gibi saklanmış, ama çözülmeyi bekleyen bir bilmece gibi de duruyor. Şiir nedir ki zaten, diye soruyor yazar kendi kendine; belki de dertlerin en yalın hali, belki de bir çığlık. Kitapta bir hikâye var, başı sonu olan, ama aslında her okuyanın kendi hikâyesine dönüşebilecek kadar açık. Kahramanı acıkıyor, acı çekiyor, acıtıyor; sonunda aşka tutunuyor, belki de aşkı tutunacak bir dal olarak görüyor. Yazar, içindeki sesi dışarı çıkarmak için önce kendiyle konuşuyor, sonra da bu konuşmayı herkesle paylaşmaya karar veriyor. "Bir şeyler kıpırdadı içimde, cemre gibi ansızın doğdu, büyüdü, olgunlaştı ve bir anda düştü eteklerime" diyor. İşte bu kitap, o düşen şeyin izini sürüyor.