8 Yaşındaki Adam

Onur, sekiz yaşında hayatın acımasız yüzüyle tanışmıştı. Yatağında, bedenini saran sancılarla kıvranırken, ruhunu sızlatan bir yalnızlık kaplamıştı içini. Göğsündeki ağrı, zamanla yüreğine işleyen bir acıya dönüşmüştü. Burada, bu evde, sanki hiç yeri yoktu. Üstünü başını örten yorganın altına sığınmış, sessizce akan gözyaşlarıyla içindeki her şeyi boşaltmaya çalışıyordu. Her damla, ona ait olan hayattan, ailesinden bir parça koparıyordu sanki. Her çocuğun hayal bahçesinde rengârenk çiçekler açardı. Kimisi annesinin kucağında büyürken, kimisi de şefkatsizliğin soğuk toprağında filizlenmeye çalışırdı. Ama adaletli olan tek bir şey vardı belki de: Canı yanan her çocuk, içgüdüsel bir sesle "Anne" diye bağırırdı. Onur da o sesi duyamamanın boşluğuyla baş başaydı artık.