7. Replik

Hayat, bazen önümüze serilen kaderin dar sokaklarında kaybolup gitmek midir? Sevdiklerimiz birer birer çekip giderken, geriye kalan boşlukta nasıl nefes alınır? Her sabah uyanmak, yeni bir günün yükünü sırtlanmak mı, yoksa umudun son kırıntılarını toplamak mı? Eller tutmaz oldu, tutulanlar ise avuçlardan kayıp gitti. Pişmanlıklar omuzlara çöktü, sözler tükendi, ama yürek hâlâ atıyor. İhanetler, haksızlıklar, yıkımlar... Hepsi karşında dimdik durmanı bekliyor. Çünkü sen, karanlığın içinde bile ışığa tutunan son umutsun. Hayatın sunduğu yoldan sapmak cesaret ister, ama bazen o cesaret, var olmanın tek kanıtıdır. Sevmek, acı çekmek, direnmek... Belki de hayatın ta kendisi bu.