62’den Tavşan

İnsanlar yan yana durur, ama her biri kendi yalnızlığında kaybolur. Aynı topraklarda doğar, aynı havayı soluruz; yine de birbirimizin gölgesine bile değemeyiz. Sözcüklerimiz ortak, anlamlarımız değil. Bedenlerimiz benzer, yüreklerimiz ayrı. Bizi yakınlaştıran her şey, aslında aramızdaki mesafeyi derinleştirir. Doğduğumuzda zaman elimize tutuşturulur; dakikalar, saatler, yıllar... Yaşadıkça bu zaman kayganlaşır, parmaklarımızdan kayıp gider. Ne kadar tutunmaya çalışsak da, kaçınılmaz sona doğru sürükleniriz. Korku sarar içimizi; çaresiziz, yapayalnız. Yanımızda biri varmış gibi görünür, ama aslında hep tek başınayız. Şimdi burada, aynı anda hem herkes hem de hiç kimseyiz. Ve bu hiçlik, belki de tek gerçekliğimiz.