45. Durak

Haziran her yıl Akasya için yeni bir başlangıç demekti. Geçmişin ağırlığını sırtından atmak için şehirden şehre savrulur, her gittiği yerde başka bir kimliğe bürünürdü. Ardında bıraktığı sokaklarda yalnızca anılar değil, kendinden kopmuş parçalar da kalırdı. Bu kez Ankara’ya adım attığında, buranın sıradan bir durak değil, unuttuklarıyla yüzleşeceği bir dönüm noktası olacağını bilmiyordu. Kırk beşinci durakta karşılaştığı Yekta Emir Ilgaz, kaybettiği her şeyi yeniden önüne serecekti. Aynı yaraları taşıyan bu adam, onu yıllar önce terk ettiği karanlığın tam ortasına çekerken, Akasya’nın tüm gerçekleri sarsılacaktı. Haziran yeniden kapıya dayandığında, Ankara’yı ve Yekta’yı geride bırakmak mümkün olacak mıydı? Ya da belki de asıl soru, bırakmak isteyip istemeyeceğiydi. Bazı gidişler, içindeki boşluğu daha da derinleştirir; bazı kalışlarsa, hiç beklenmedik bir yere açılan kapıdır.