2095

Güneş her sabah doğduğunda aynı döngü yeniden başlar: dışarıdaki kalıplara boyun eğmek, içimizdeki sesi bastırmak için verilen bitmek bilmeyen bir mücadele. Bir yanda toplumun dayattığı "olman gerekenler", diğer yanda kendi arzularımız, gizli kalmış düşüncelerimiz ve bastırılmış duygularımız. Yıllardır bu çatışmanın içindeyiz, galibi baştan belli olsa da vazgeçmiyoruz. Çünkü hayatta kalma içgüdümüz, bizi hem ayakta tutuyor hem de kendi yarattığımız zincirlere mahkûm ediyor. Kendi ellerimizle ördüğümüz kurallara nasıl yeniliriz? Bu ikilem, insanın kendi doğasına yabancılaşmasının en acımasız yüzü belki de.