13. Kapı Fırtına

Pazar sabahının huzuru, Rüzgâr ve Gece’nin bahçesinde ansızın bozuldu. Çimlerin üzerinde koşturan Mavi, Pamuk’un peşinden giderken birden durdu; gözleri, on metre ötedeki mavimsi bir kapıya takıldı. Kapıdan süzülen Kum, tıpkı ilk karşılaştıkları günkü gibiydi: aynı kıyafetler, aynı dingin bakışlar. Sanki zaman, başka bir dünyada donup kalmıştı. Rüzgâr’ın yüzünde beliren gülümseme, içindeki sevinci ele veriyordu; Gece ise şaşkınlıkla donakalmıştı. En çok etkilenen ise dört yaşındaki Mavi’ydi. Buğulu gözlerle, anlam veremediği bu yabancıya bakarken, korku ve merak arasında gidip geliyordu. Kum’un adımları onlara yaklaşırken, hiçbiri yerinden kıpırdayamadı. Sanki büyülü bir rüyanın içindeydiler.