100 Kırkbeşlik

Yıllardır belleğinin derinliklerine kazınan izleri silmeye çalışıyor şair; tenine, ruhuna işlemiş o dizeleri, o imgeleri. Ama terk edilmişliğin soylu hüznü, yeniden sarıp sarmalıyor onu. Sessiz kalmak yetmez artık – yaşadığı acıların içinden bir şeyler çıkarmalı, onları dönüştürmeli. İşte elindeki bu kitap, o dönüşümün kanıtı. Kederin gölgesinde yeşeren, yalnızlığın kucağında filizlenen dizeler, bir arayışın, bir hesaplaşmanın izlerini taşıyor. Her satır, bir nefes alış gibi; hem ağır, hem hafif. Ve belki de asıl şiir, bu sessiz çığlığın kendisidir.