100 Çocuklu Anne

Gül Hanım’ın evi, artık sessizliğin değil, anıların sesiyle doluydu. Duvarlar, Can Öğretmen’in bir zamanlar özenle yerleştirdiği kuklalarla süslendi; Karagöz’ün gölgesi, Hacivat’ın nükteleri, sanki hâlâ aralarında sohbet ediyordu. Boş kalan her köşeye, onun yazdığı şiirlerden satırlar iliştirildi; kimi dosya kâğıtlarına yazılmış, kimi çerçevelenmişti. Odanın bir köşesinde, eski bir masanın üzerinde Can Öğretmen’in büyütülmüş fotoğrafı duruyordu. Gözleri, her gelen ziyaretçiye sevgiyle gülümsüyor, yanında duran sazı ve kavalından yükselen nağmeler kulaklarda çınlıyordu. Çiçekler, kimi solmuş, kimi taze, fotoğrafın etrafını sarmıştı; her biri, bir anının izini taşıyordu. Ev, bir müzeye dönüşmüştü artık. Kapısı, sevenlerinin uğrak yeri olmuştu; hiçbir gün, ziyaretçisiz geçmiyordu.